Incognito Reeks #3

Dr. Dia

Lode Devroe

'Dr. Dia' is het eerste album in de Incognito-reeks dat op comics-formaat, in zwart/wit met een steunkleur wordt gedrukt. Van de twee voorafgaandelijke albums was het eerste gewoon gekopieerd zonder steunkleur, en het tweede op een groter formaat gedrukt. De format van dit album blijkt de goeie te zijn en blijft behouden voor de andere Incognito-albums (zie Etalage). Vóór deze afzonderlijke albumuitgaven kende Incognito echter al een lange geschiedenis als periodiek (zie elders op Stripster). Lode Devroe is tevens de eerste Belg in het Incognito-gezelschap.

'Dr. Dia' heeft alles wat een strip uit de jaren ’50 of ’60 van de vorige eeuw tot een klassieker maakte. Intelligente, gedreven maar vooral rationele onderzoekers, professoren en doctors in de hoofdrol. De tegenstanders zijn de geheime diensten van de toenmalige twee grootmachten, buitenaardse wezens of kwaadwillige sujetten met morbide opvattingen en minder goede bedoelingen. De Koude Oorlog is onderhuids vrijwel doorlopend aanwezig. Er wordt gezwind met wetenschappelijke informatie gestrooid (destijds vond men nog dat de strip gerust ook pedagogische doeleinden kon dienen). En tekenwerk dat altijd weer herinnert aan de klare lijn van Hergé (auteur van Kuifje). Zo tracht in dit album Dr. Dia in vier verschillende verhalen achtereenvolgens te achterhalen waarom het Pentagon met geweld een zeldzame vijfhoekkwal met bijzondere eigenschappen heeft ontvreemd uit haar laboratorium; de missie van een aangespoelde diepzeerog, een gezant van de bewoners van de oceanen, te weten te komen; een uitgestorven vampierinktvis te dissecteren; en een vriend door middel van hypnose een black-out terug voor de geest te doen halen.

Ik zei het al: in de jaren ’50 en ’60 had deze strip het ongetwijfeld goed gedaan. Zijn succes en de aandacht van het publiek in het heden wordt echter niet alleen geproblematiseerd door het eventuele anachronisme, maar ook door de kleine jeugdzonden waaraan de verhalen in dit bundeltje zich nog schuldig maken. De afwikkeling van het scenario gaat vaak te snel (al is, toegegeven, de ruimte ook beperkt) en, mede als bijverschijnsel daarvan, enkele plotse omkeringen in het verhaal worden niet of onvoldoende verklaard. De wetenschappelijke informatie die de lezer geserveerd wordt, is soms vrij veel en erg specialistisch. Dat laatste mag echter op zich geen probleem betekenen en zou eerder, als eigen karakter van Dr. Dia, een pluspunt kunnen en moeten vormen.

Alvast wat mezelf betreft is 'Dr. Dia' dus een ouderwets goede strip, maar om te zien of ‘ze’ stevig op twee volwassen benen kan staan, en om haar plaats voor een groter publiek op te eisen als een stevige serie met een eigen welomschreven persoonlijkheid (wat ze wel degelijk heeft), is het wachten op het eerste lange verhaal van deze doctores.

Koen van Rompaey