Incognito Reeks #10

Ongezellige Verhalen

Floris Oudshoorn

Knotsgekke Nederlandse humor! Een 'mindboggling' combinatie van Peter De Wits Sigmund en de Belgische cartoonist Kim Duchateau! Deze en andere uitroepen komen in me op met Oudshoorns 'Ongezellige Verhalen' achter de kiezen en een excellente bitterzoete afdronk op de tong. Maar eigenlijk gaat de verwijzing naar De Wit en Duchateau al te ver, want deze strip is eenvoudig met niets te vergelijken.

Niet minder dan 26 pagina’s lang laat Oudshoorn zijn geschifte typetjes Meindert Mijndfuk (what’s in a name), Bill Naat & Bill Spleet (met respectievelijke epitheta 'beroepsklootzak' en 'full-time-lul') en Lonesome Cowboy Burt op de lezer los, maar, geloof me, het voelt alsof u meer dan de reguliere 48 pagina’s verzwolgen hebt. En zoals iemand met fijngevoelige smaakpapillen beter geen zuivere citroen achterover slaat, kan je, als je geen liefhebber bent, beter met mondjesmaat nippen. Liefhebber van wát? Sigmundiaans cynisch lachen met de psychologie van Kim Duchateau-achtige pathologische figuren? Het is een mógelijke omschrijving. Maar ik zei het al: elke vergelijking schiet onherroepelijk tekort. En om de belevenissen van deze gestichtsrijpe personages te vertellen, schieten dan weer woorden tekort.

Kortom, dit zijn zo van die eigenzinnige stripverhaaltjes waar je vóór of tegen bent. En dit is zo’n eigenzinnige stripauteur die, als je tegen hem bent, zich daar geen jota van aantrekt. Wat we al konden vermoeden uit de titel van een ander album van zijn hand, 'De mensenhater', dat naar verluidt sterk biografisch getint is. Als 'gastronomisch' advies zou ik dan ook de woorden van een groot denker lichtjes willen aanpassen: 'een goed humoristisch gebit, alsmede een sterke cynische maag wens ik u toe!' Ik heb er in ieder geval lekker van gesmuld. Maar ja, het zou dan ook weer kunnen dat ik wel wat gewend ben...

Koen van Rompaey