Incognito Reeks #13

Wormtroopers

Lectrr

Lectrr, pseudoniem van Steven Degryse, heeft darmklachten: hij heeft namelijk "een bemanning buitenaardse kontfetisjisten" op bezoek in zijn lichaam. Ze plaatsten hun aanval wanneer Lectrr, wandelend in de vermoedelijk Gentse straten, minding his own business, onoplettend zijn collega-autobiografische striptekenares Maaike Hartjes letterlijk onder de voet loopt. Gebogen onder de zware gevolgen van zijn wandaad, is hij het perfecte doelwit voor Bhek, Ough, Bliek en Lhul, "aarstronauten van de planeet Humus". Op zoek naar "nabijgelegen darmstelsels" en in die hoedanigheid op bezoek in Lectrrs lichaam, rijden ze dood in Lectrrs blinde darm, ontmoeten ze eerder hinderlijke dwergen, zien ze wel wat in een ‘strip’-beurs, maar dat blijkt, gezien Lectrrs voornaamste bezigheid, helaas heel iets anders dan wat zij eronder verstaan. Als na een lang verblijf in ‘ruimtestation’ Lectrr de sleur onvermijdelijk begint toe te slaan, en Lhul meer met zijn... dan met zijn... - ja, hij heeft niks anders eigenlijk - begint te denken, wordt het tijd voor onmiddellijke evacuatie.

Je leest en ziet het: Lectrr biedt met Wormtroopers een alternatieve interpretatie van het momenteel populaire en goed lopende genre van de autobiografische strip, wat trouwens al terecht werd opgemerkt in de nieuwjaarsinleiding van onze ‘huis-inleider’. Maakt de auteur met deze (pseudo-)autobiografie een statement in de richting van auteurs zoals Maaike Hartjes en Ilah? Gesprekken met de man wijzen uit van wel. Mét respect, maar zonder omwegen maakt hij in zijn eerste, overigens erg geslaagde langere strip, volgetapt met absurde, taboeloze humor, ook een punt met betrekking tot het soms inspiratieloze genre van de autobiografie - en slaagt daar zelf met méér inspiratie in! Vandaar ook de multiple choice-ondertitel: ‘een autobiografisch heldenepos’, ‘een anti-autobiografisch heldenepos’ of ‘een autobiografisch anti-heldenepos’.

De stripliefhebber kent Lectrr al langer van zijn geschifte één-plaatjes-gags in onder andere het Vlaamse tijdschrift Ink., maar met Wormtroopers bewijst hij niet alleen ook over meer pagina’s gevat te blijven, maar ook dat er achter de absurditeiten wel degelijk ideeën zitten. En dat maakt de vergelijking die men zou kunnen maken met Kamagurka beperkt tot een erg frêle affiniteit op het stilistisch vlak. Want bij Lectrr zit er logica in de absurditeit, die bij Kamagurka soms ver te zoeken is. Wat betreft die stijl, hanteert Lectrr een eenvoudige, gekunsteld-onvolgroeide stijl die perfect aansluit bij het punt dat hij wil maken en zijn knotsgekke humor.

Wat misschien nog het best de algemene indruk van dit album illustreert, is de jammerlijke paginaverwisseling die Incognito gemaakt heeft bij het ter perse gaan: pagina dertien behoort namelijk pagina zeventien te zijn, en pagina’s veertien tot en met zeventien schuiven allemaal één pagina vooruit. En níemand, óók de auteur zelf niet, had de verwisseling opgemerkt bij een eerste lezing!!! Het noodlot van het absurde wellicht...

In ieder geval, voor Wormtroopers geldt hetzelfde als voor Ongezellige Verhalen (nummer tien in de Incognito-reeks): als je niet van deze humor houdt, blijf er dan ver uit de buurt! In het andere geval: zo snel mogelijk toehappen!

Koen van Rompaey